Collectiviteit

Terug naar het overzicht

In de wijk waar ik in woon is een heel sympathiek ‘burger initiatief’ gestart. Het heet ‘Energiesprong Houten’. Op alle adressen in de wijk viel een brief van de gemeente op de mat met daarin de oproep om op woensdag 7 maart naar het gemeentehuis te komen. De brief legde verder uit dat wij op die avond informatie zouden krijgen over de mogelijkheden om als wijk te onderzoeken wat we kunnen doen om onze huizen (allen begin jaren ’70 gebouwd, dus zo lek als een mandje) zo energie zuinig mogelijk te maken.

Die avond luisterden ongeveer 70 mensen naar een verhaal over muurisolatie, dakisolatie, vloerisolatie, ‘low H2O units’, warmte pompen, Drowa, parels en Bluedec. Er werd uitgelegd dat, hoewel het een initiatief was van een bewoner, de gemeente toevallig ook al bezig was met nadenken hoe in Houten een ‘energiesprong’ te maken viel. De betrokken bewoner presenteerde een platform: een website waar we allemaal lid van kunnen worden om onze ervaringen uit te wisselen.

Ik ben zelf altijd erg gecharmeerd van dit soort initiatieven. Ik kijk meestal met vooral bewondering naar de durf van zo’n burger en in mijn hoofd begint ongewild toch het doemdenken. In mijn hoofd zie ik de dappere voorloper op zijn zolderkamertje naar de teller kijken van zijn website: ‘Al 4 mensen hebben zich aangemeld’. Ik zie een gedreven man continu in overleg met gemeenteraadsleden, die hem proberen duidelijk te maken dat 4 mensen in een wijk geen collectief is.

Woensdag 28 maart was de tweede bijeenkomst. Ongeveer 50 mensen (waarvan 30 terugkomers en 20 nieuwelingen) luisterden naar een versnelde versie van de presentatie van de eerste avond. Er waren leveranciers om vragen te beantwoorden en het bedrijfje dat voor € 175,- een scan van je huis maakte om advies op maat te geven, was er ook met de uitslag van de eerste bezoeken. Bij het vragenrondje gebeurde wat in mijn ogen de opmaat is naar mijn doemdroom.

‘U geeft aan dat de prijzen van zonnepanelen sterk dalen. Hoe lang kunnen we beter nog wachten om een nóg betere prijs te hebben?’

‘Waarom spreekt de initiatiefnemer niet als vertegenwoordiger en doen de leveranciers een bod?’

‘Moet ik een heel pakket afnemen, kan ik niet één dingetje eruit pikken?’

Ik heb geprobeerd te opperen dat wij wellicht zelf aan de slag moeten: ‘Ik denk dat we allemaal zelf verschillende leveranciers moeten benaderen en onze ervaringen en prijzen op het platform delen’. Helaas, de reactie daarop was dat je dat beter niet kon doen omdat je daarmee de leveranciers teveel informatie geeft.

Daarom mijn vraag aan jou de lezer: help mijn dappere buurtbewoner. Geef hem tips hoe wij in onze wijk een collectief vormen. Hoe geef je aan dat je met te delen juist bundelt?

Bastiaan Hungerink - april 2012-  Bhungerink@bwithit.nl